1. Regulacje prawne w zakresie obowiązku meldunkowego
   • ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r.o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późń. zm.);
   • ustawa z dnia 14 lipca 2006r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. Nr 144, poz. 1043), która wejdzie w życie z dniem 26 sierpnia 2006r.;
   • rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (Dz.U. z 2002r. Nr 236, poz. 1999 z późn.zm.);
   • rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie trybu przekazywania danych pomiędzy organami prowadzącymi ewidencję ludności oraz powiadamiania o nadaniu numeru PESEL (Dz.U. z 2002r. Nr 236, poz. 1996 z późn.zm.).
2. Definicja obowiązku meldunkowego
   Obowiązek meldunkowy ciąży na osobie i polega na:
   • zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego
   • wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego,
   • zameldowaniu o urodzeniu dziecka,
   • zameldowaniu o zmianie stanu cywilnego,
   • zameldowaniu o zgonie osoby.

Zameldowanie osoby w lokalu jest czynnością rejestracyjną, potwierdzającą wyłącznie fakt pobytu osoby w tym lokalu i następuje pod oznaczonym adresem. Adres określa się przez podanie:

• w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego,
• innych gminach - nazwy miejscowości, numeru domu i lokalu, nazwy gminy, nazwy województwa, kodu pocztowego oraz nazwy ulicy, jeżeli w miejscowości występuje podział na ulice.

W tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego oraz pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące.