Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji - wersja tekstowa

Administracja publiczna - wersja graficzna tekstu

W Polsce jest 16 województw, 314 powiatów i 65 miast na prawach powiatu oraz  2478 gmin DANE TELEADRESOWE ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ SZCZEBLA WOJEWÓDZKIEGO   Komisja Heraldyczna Urzędowe nazewnictwo miejscowości i obiektów fizjograficznych Metoda Rozwoju Instytucjonalnego jednostek administracji publicznej   System Monitorowania Administracji Publicznej – 2002 Na przełomie stycznia i lutego uruchomiony został w MSWiA System Monitorowania Administracji Publicznej – 2002. W ramach systemu kontynuowany jest proces monitorowania stanu organizacyjnego, zasobów i funkcjonowania terenowej administracji publicznej (rządowej i samorządowej). W odróżnieniu od lat poprzednich system poszerzony został o monitorowanie administracji gminnej.  Ankiety Systemu Monitorowania Administracji Publicznej – 2002 106 KB AP-sG Ankieta roczna o organizacji i funkcjonowaniu administracji publicznej w gminie (z wyłączeniem miast na prawach powiatu) za rok 2001. 121 KB AP-sP Ankieta roczna o organizacji i funkcjonowaniu administracji publicznej w powiecie (mieście na prawach powiatu) za rok 2001. 60 KB AP-sPZ Załącznik do ankiety za rok 2001 a) Powiatowe służby, inspekcje i straże. 116 KB AP-sW Ankieta roczna o organizacji i funkcjonowaniu administracji publicznej w województwie (samorządowym) za rok 2001. 142 KB AP-W Roczne sprawozdanie o organizacji i funkcjonowaniu administracji rządowej w województwie za rok ....  116 KB AP-WZ Roczne sprawozdanie o organizacji i funkcjonowaniu wojewódzkich służb, inspekcji i straży za rok ....   DANE TELEADRESOWE POWIATÓW - zmiany wprowadzone od 1 stycznia 2002 r. , wynikające z Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie utworzenia, ustalenia granic i zmiany nazw powiatów oraz zmiany siedziby władz powiatu z dnia 31 maja 2001 r. (Dz.U. 62, poz. 631)   nazwa urzędu kod miasto ulica kier. tel. fax WOJEWÓDZTWO LUBUSKIE Starostwo Powiatowe we Wschowej *) 67-400 Wschowa ul. Garbarska 11 65 540-48-00 540-48-00 WOJEWÓDZTWO ŁÓDZKIE Starostwo Powiatowe w Brzezinach 95-060 Brzeziny ul. Sienkiewicza 16 46 874-11-11 874-20-91 WOJEWÓDZTWO PODKARPACKIE Starostwo Powiatowe w Lesku 38-600 Lesko Rynek 1 13 469-71-24 469-71-30 Starostwo Powiatowe w Ustrzykach Dolnych **) 38-700 Ustrzyki Dolne Rynek 6 13 471-10-80 471-10-73 WOJEWÓDZTWO POMORSKIE Starostwo Powiatowe w Sztumie 82-400 Sztum ul. Mickiewicza 39 55 267-74-06 267-74-06 WOJEWÓDZTWO WARMIŃSKO-MAZURSKIE Starostwo Powiatowe w Gołdapi 19-500 Gołdap pl. Zwycięstwa 14 87 615-07-40 615-15-50 Starostwo Powiatowe w Węgorzewie 11-660 Węgorzewo ul. Zamkowa 3 87 427-27-13 427-21-10 WOJEWÓDZTWO ZACHODNIOPOMORSKIE Starostwo Powiatowe w Łobzie 73-150 Łobez ul. Kościuszki 26 91 397-56-03 397-56-03 *) pisownia zg z rozporządzeniem, prawidłowo powinno być "we Wschowie" **) zmiana dotyczy wyłącznie Rady i Zarządu powiatu bieszczadzkiego     Ogólny schemat przepływu danych

Komisja Heraldyczna jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw administracji publicznej, w szczególności w zakresie:

1. opiniowania wzorów herbów, flag i innych symboli jednostek samorządu terytorialnego,
2. opiniowania i przygotowania projektów wzorcowych aktów prawnych związanych z ustanawianiem insygniów władzy państwowej, herbów, flag, emblematów i innych znaków i symboli związanych z heraldyką i weksylologią,
3. udzielania konsultacji władzom i organom administracji publicznej w dziedzinie właściwego używania insygniów władzy państwowej, herbów, flag, emblematów i innych znaków i symboli związanych z heraldyką i weksylologią.

Szczegółowe zasady postępowania Komisji Heraldycznej, jej strukturę oraz zasady powoływania i odwoływania określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lipca 1999 r., w sprawie Komisji Heraldycznej (Dz.U.Nr 70, poz. 779). Komisja Heraldyczna została powołana rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 stycznia 2000 r., w sprawie powołania Komisji Heraldycznej (Dz.U.Nr 6, poz. 83 z póż. zmian.) Na podstawie § 1 powyższego rozporządzenia do składu Komisji Heraldycznej zostali powołani:

1. Stefan K. KUCZYŃSKI - Przewodniczący
2. Henryk SEROKA - Zastępca Przewodniczącego
3. Grzegorz LATOS - Sekretarz
4. Marceli ANTONIEWICZ - Członek
5. Tadeusz JEZIOROWSKI - Członek
6. Jerzy KUKLIŃSKI - Członek
7. Marek MAKOWSKI - Członek 
8. Tadeusz SOBIESZEK - Członek
9. Dariusz WOŹNICKI - Członek
10. Jan WRONISZEWSKI - Członek
11. Urszula ZGORZELSKA - Członek
12. Alfred ZNAMIEROWSKI - Członek

Posiedzenia Komisji Heraldycznej odbywają się co tydzień lub co dwa tygodnie, w zależności od potrzeb i możliwości zwołania posiedzenia Komisji w składzie umożliwiającym podejmowanie uchwał (quorum – 7 osób). Początek obrad godz. 10:30 koniec 15:30 z reguły są to piątki.

Jednym z podstawowych zadań Komisji Heraldycznej, określonych w art. 2a ust. 3 pkt 1) ustawy o odznakach i mundurach, jest opiniowanie wzorów insygniów i symboli jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 3 ustawy jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać, w drodze uchwały organu stanowiącego danej jednostki, własne herby, flagi, emblematy oraz insygnia i inne symbole. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca zobowiązał jednostki samorządu terytorialnego do ustanawiania powyższych symboli w zgodzie z zasadami heraldyki i weksylologii. W tym celu na jednostki samorządu terytorialnego został nałożony obowiązek wystąpienia o opinię do ministra właściwego do spraw administracji publicznej, przy którym działa Komisja Heraldyczna jako jego organ opiniodawczo-doradczy. Opinia powinna być wydana w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku o jej wydanie.

W związku z powyższym należy wskazać, że w przypadku podjęcia przez jednostkę samorządu terytorialnego czynności zmierzających do uchwalenia własnych herbów, flag czy innych symboli powinien zostać zachowany poniższy tryb postępowania:

1. Opracowania projektu (wzoru) symbolu (wraz z uzasadnieniem historyczno-heraldycznym).
2. Przedstawienie ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej wzoru (projektu) symbolu do zaopiniowania,
3. Minister właściwy do spraw administracji publicznej przedstawia przesłany wzór (projekt) symbolu do opinii Komisji Heraldycznej,
4. Komisja Heraldyczna przedstawia ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej opinię dotyczącą zgodności nadesłanego wzoru (projektu) symbolu z zasadami heraldyki, weksylologii i miejscową tradycją historyczną,
5. Minister właściwy do spraw administracji publicznej przedstawia opinię jednostce samorządu terytorialnego w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku,
6. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia symbolu po otrzymaniu opinii ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

Wnioski jednostki samorządu terytorialnego o wyrażenie opinii ministra właściwego do spraw administracji publicznej w sprawie zgodności wzorów (projektów) herbów, flag i innych symboli należy kierować na adres:

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji
Komisja Heraldyczna
ul. Batorego 5, 02-591 Warszawa.
Sekretariat Komisji Heraldyczej:
ul. Wspólna 2/4, 00-529 Warszawa, tel./fax – 621-65-52, tel. 661-94-28.

Począwszy od 1 stycznia 1999 roku do dnia 31 grudnia 2002 r do Komisji Heraldycznej wpłynęło 715 wniosków.
W okresie swojej działalności od lutego 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. Komisja rozpatrzyła 706 wniosków. Kolejne opinie do wniosków rozpatrzonych na posiedzeniach są sukcesywnie przygotowywane przez Przewodniczącego Komisji Heraldycznej do podpisu Ministra.

W niżej wymienionych latach Komisja Heraldyczna rozpatrzyła następujące liczby wniosków:

Urzędowe nazewnictwo miejscowości i obiektów fizjograficznych – ważniejsze problemy związane z tą tematyką.

Ustalanie i zmiana nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych ma w Polsce długą tradycję. Już w okresie międzywojennym stwierdzono potrzebę nadania tej problematyce wymiar formalnoprawny, by móc uporządkować nazwy miejscowości odziedziczone po trzech zaborach.

W tym celu uchwalono rozporządzenie (z mocą ustawy) Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 23 października 1934r. o ustalaniu nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych oraz o numeracji nieruchomości (Dz. U. Nr 94, poz. 850 z późniejszymi zmianami), które mówiło, iż w stosunkach publicznych wolno używać nazw miejscowości jedynie w brzmieniu urzędowym, ustalonym w trybie tego rozporządzenia. W 1948r. rozciągnięto ten zapis również na obiekty fizjograficzne.

Zasadę powyższą („Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium RP są obowiązane używać urzędowych nazw (...)”) utrzymała także ustawa z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612 z późn.zm.), która zastąpiła rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 1934 r.

Ustawa ta, podobnie jak poprzednia regulacja, powierzyła czuwanie nad prawidłowością brzmienia i pisowni nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych – organowi opiniodawczo-doradczemu powoływanemu każdorazowo przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej.

Pierwsza Komisja utworzona została w 1934r. przy Ministrze Spraw Wewnętrznych, następne: w latach 1946-1950 przy Ministrze Administracji Publicznej, w latach 1950-1975 przy Prezesie Rady Ministrów, w latach 1978-1985 przy Ministrze Administracji i Gospodarki Przestrzennej, w latach 1986-1996 przy Ministrze-Szefie Urzędu Rady Ministrów i od 1997r. przy Ministrze Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Skład Komisji - to przede wszystkim przedstawiciele nauki (językoznawcy, historycy, geografowie) oraz pracownicy wybranych urzędów centralnych i instytucji (pracownicy służb statystycznych, geodezyjnych, kartograficznych). W przeszłości z Komisją współpracowali tacy wybitni naukowcy jak: prof. St.Srokowski, prof. K.Nitsch, prof. W.Doroszewski, prof. W. Taszycki, prof. M.Karaś, prof. M.Szymczak, prof. H.Borek, prof. H.Samsonowicz, prof. J. Kondracki, prof. K. Rymut.

Obecny skład Komisji to: prof. dr hab. Aleksandra Cieślikowa (Przewodnicząca), prof. dr hab. Ewa Wolnicz-Pawłowska, prof. dr hab. Tomasz Jurek, prof. dr hab. Janusz Gołaski, prof. dr hab. Robert Mrózek, prof. dr hab. Barbara Czopek-Kopciuch, płk rez. mgr inż. Stefan Miliszkiewicz, dr hab. Jerzy Mościbroda, mgr Katarzyna Przyszewska (GUGiK), Dyrektor Andrzej Marciniak, Dyrektor Janusz Dygaszewicz - GUS, mgr Sylwia Kochman

W dotychczasowej działalności Komisji dorobkiem o istotnym znaczeniu było:

• współudział przy repolonizacji nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych na Ziemiach Północnych i Zachodnich. W latach 1946-1951 przywrócono lub ustalono nowe nazwy polskie dla ok. 32 tys. miejscowości oraz ok. 3 tys. obiektów fizjograficznych. Opracowany wówczas materiał nazewniczy Ziem Odzyskanych ujęty został w publikacji "Słownik Nazw Geograficznych Polski Zachodniej i Północnej" pod redakcją St. Rosponda;
• w latach 1951-1975 zebranie, opracowanie oraz publikacja serii zeszytów zawierających nazewnictwo miejscowe w układzie powiatowym z województw centralnych i południowych. Prace te zostały przerwane z uwagi na likwidację powiatów w 1975r.;
• współudział przy opracowaniu w latach 1978-1980 publikacji "Wykaz urzędowych nazw miejscowości w Polsce", zawierającej ok. 111 tys. nazw miejscowości;
• opracowanie materiału nazewniczego do tzw. „gazetera polskiego” - wykazu ważniejszych miejscowości i obiektów fizjograficznych z terenu Polski do użytku międzynarodowego. Prace te podjęto z inicjatywy ONZ. Publikacja pt. "Nazwy Geograficzne Rzeczypospolitej Polskiej" ukazała się w 1991r. i zawierała ok. 28 tys. nazw w języku polskim i angielskim;
• opracowanie w latach 1989-1996 materiału nazewniczego do drugiego wydania "Wykazu urzędowych nazw miejscowości w Polsce". Z uwagi na brak możliwości wydania tego „Wykazu...”, praca Komisji znalazła swój wyraz w opublikowanym z dniem 1 stycznia 1997r. zarządzeniu Ministra-Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996r. w sprawie ustalenia i zmiany nazw niektórych miejscowości (M.P.Nr 79, poz.713), gdzie dokonano ustalenia lub zmiany 644 nazw miejscowości w kraju. Należy zaznaczyć, że obecnie w MSWiA trwają prace na rzecz opracowania nowego wykazu urzędowych nazw miejscowości w Polsce w formie aktu prawnego;
• opracowanie w latach 2003-2005 materiału nazewniczego dotyczącego nazw wodnych, wydanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii w publikacji pt. Hydronimy.

Niezależnie od tych zadań, Komisja corocznie rozpatruje i opiniuje wnioski władz samorządowych gmin. Zasady i tryb ustalania, zmiany i znoszenia urzędowych nazw miejscowości i ich części oraz urzędowych nazw obiektów fizjograficznych określa art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612 z późn. zm.). Rada gminy przekazuje wniosek w formie uchwały do właściwego wojewody w terminie do dnia 31 marca danego roku; wojewoda jest obowiązany przekazać ten wniosek wraz ze swoją opinią ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej nie później niż w ciągu 30 dni od jego otrzymania. Ustalenie, zmiana lub zniesienie urzędowej nazwy następuje z dniem 1 stycznia, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

Kierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wnioski z terenu dotyczą głównie ustalania urzędowych nazw w przypadkach tworzenia nowych jednostek osadniczych (np. po byłych PGR, SKR, POM, przy podziale wsi na dwie miejscowości) lub zmiany urzędowych nazw miejscowości istniejących. W tym drugim przypadku narastającym zjawiskiem jest dążenie władz lokalnych do likwidacji wsi, kolonii, przysiółków, osad poprzez włączanie ich obszarów do sąsiednich wsi i przyjmowanie nazw tych wsi.

Jest to niepokojące zjawisko, któremu Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych stara się przeciwstawić, opiniując negatywnie propozycje likwidacji nazw (szczególnie starych, ze średniowiecznym rodowodem), bądź proponując przekształcenie określenia charakteru takiej osady, kolonii czy przysiółka w „część wsi” z jednoczesnym utrzymaniem istniejącej nazwy urzędowej.

Czym kieruje się Komisja przy rozpatrywaniu tego rodzaju wniosków? Z uwagi na skalę zjawiska, problem ten został omówiony na posiedzeniu Komisji w dniu 6 listopada 2001r., na którym przyjęto dokument „Informacja o zasadach zmiany nazw miejscowości”. Dokument ten został rozesłany do wszystkich wojewodów, z zaleceniem przekazania go gminom. Poniżej przedstawia się treść ww. „Informacji...”

„Informacja o zasadach zmiany nazw miejscowości”

1. Nazwy miast, wsi i ich części, także nazwy przysiółków, kolonii, osad oraz nazwy obiektów fizjograficznych są uznanym dobrem narodowym. Nazwy te są ściśle związane z historią i kulturą Polski. W nazewnictwie zawarte jest dziedzictwo i świadectwo przeszłości. Nazwy należą często do pierwszych słów zapisanych w języku polskim.
   W wielu krajach europejskich nazwy geograficzne, w tym nazwy miejscowości, są prawnie chronione jak zabytki kultury czy sztuki, tj. nie mogą być dowolnie tworzone, zmieniane lub wykreślane z rejestrów.
2. Komisja, działająca od 1997r. przy Ministrze Spraw Wewnętrznych i Administracji, musi brać pod uwagę potrzeby wszystkich użytkowników nazw, tj. m.in. kartografów, geodetów, wojska, służb statystycznych.
3. Nazwy miast, wsi, itd. są używane nie tylko przez miejscową ludność, w aktach urzędów gminnych, na tablicach drogowych, etc. Większość nazw funkcjonuje w obiegu krajowym i międzynarodowym, ponieważ została wprowadzona do różnego rodzaju słowników, wykazów, map, przewodników, publikacji historycznych i geograficznych.
   W związku z tym, obowiązkiem obywateli, organów samorządu terytorialnego oraz Komisji jest dbałość o to, by nazwy obiektów miały trwały charakter i nie ulegały koniunkturalnym zmianom. Nazwy miejscowości powinny opierać się doraźnym tendencjom do ich zmieniania lub wykreślania. Świadomość tego musi być ugruntowana we wszystkich organach administracji publicznej i propagowana wśród mieszkańców.
4. Nazwy miejscowości opublikowane w Wykazie urzędowych nazw miejscowości w Polsce w latach 1980-1982, zostały zebrane w terenie w latach 60-tych XX w. przez wykwalifikowanych pracowników nauki i administracji, w bezpośrednich rozmowach z mieszkańcami. Nie jest więc prawdą, że – jak podają niektórzy wnioskodawcy – „nigdy nie były używane” lub „najstarsi ludzie nie pamiętają”. Nawet, jeśli młode pokolenie nie zna jakichś nazw, pozostają one trwałą wartością narodową i nie powinny być wykreślane.
   
   W Wykazie... trafiają się jednostkowe błędy, które powinny być poprawione na podstawie informacji z terenu oraz danych historycznych i kartograficznych.
   Zdarza się też, że administracja samorządowa używa nazw w postaci niezgodnej z zasadami języka polskiego lub w błędnej ortografii. Nie można w takich przypadkach powielać błędnych form nawet, jeśli występują w pewnej liczbie aktów urzędowych.
5. W przekazanych w latach 2000-2001 wnioskach, mających na celu głównie porządkowanie nazewnictwa miejscowości przed Narodowym Spisem Powszechnym 2002, dały się zauważyć następujące tendencje:
   • podejmowanie działań przez samorządy gmin na rzecz dostosowania nazw urzędowych do nazw stosowanych w dokumentacji gminnej, np. w ewidencji ludności, w aktach stanu cywilnego, w tym również do nazw sołectw i obrębów ewidencyjnych;
   • dostosowanie nazw urzędowych do nazw używanych zwyczajowo przez miejscową ludność;
   • włączanie wsi, kolonii, przysiółków i osad do sąsiedniej wsi i ustalanie wspólnej nazwy pochodzącej od tej wsi;
   • likwidacja nazw części wsi.

   Ponieważ w niektórych ww. kwestiach dochodziło do nieporozumień, wymagają one wyjaśnienia.
   I tak, „sołectwo” i „wieś” – to dwa różne pojęcia. Sołectwo, jako jednostka pomocnicza gminy, należy do pojęć funkcjonujących w administracji, natomiast wieś, kolonia, przysiółek, itd. – są pojęciami geograficznymi. W określonych sytuacjach, ich nazwy nie muszą być tożsame. Sołectwo może obejmować kilka miejscowości o różnych nazwach, zaś duża wieś może być podzielona na kilka sołectw; każde z nich może mieć własną nazwę.
   Jeśli chodzi o nazwę obrębu ewidencyjnego, to nazwa ta powinna odzwierciedlać nazwę urzędową miejscowości, dla której ten obręb został utworzony.
   Należy pamiętać, że nazwa sołectwa i obrębu ewidencyjnego powinna być dostosowana do nazwy urzędowej miejscowości której dotyczy, a nigdy odwrotnie.
   
   Jak już powiedziano wyżej, nazwy miejscowości występują w wykazach, na mapach, w przewodnikach, pracach historycznych, itd. i służą do porozumiewania się co do lokalizacji i identyfikacji obiektów w danym momencie, jak i w przeszłości. Nazwami tymi posługują się także różne instytucje i środowiska zgodnie ze swoimi zadaniami i potrzebami (np. kartografowie – mapy cywilne i wojskowe, służby geodezyjne, poczta, służby ratujące zdrowie i życie).
   Również Główny Urząd Statystyczny uznaje za konieczne posługiwanie się nazwami części wsi, przysiółków, kolonii, itd. dla lepszej lokalizacji miejsc zamieszkania. Pozwala to ankieterom na dotarcie do wylosowanych mieszkań, a przy spisie umożliwia rachmistrzom dotarcie do odpowiednio zidentyfikowanych budynków.
   Utrzymanie nazw części wsi nie powinno stać w sprzeczności ze stosowaną przez władze samorządowe zasadą meldowania ludności w głównej wsi, jeśli dla tej wsi i jej części będzie prowadzona jednolita numeracja nieruchomości i ewidencja ludności.

6. W związku z powyższym, Komisja Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych postanowiła nie wykreślać z Wykazu... nazw wsi, przysiółków, kolonii, osad i części wsi oraz członów nazw dwuczłonowych, jeżeli posiadają one dokumentację historyczną, kartograficzną i statystyczną.
   Komisja będzie natomiast uwzględniała te propozycje zmian, które dotyczą zmiany charakteru miejscowości (ze „wsi” na „część wsi”, z „przysiółka” na „część wsi”, itd.), zmiany kolejności członów „Nowy” i „Stary” oraz poprawy błędów językowych.

Problematyka urzędowego nazewnictwa miejscowości i obiektów fizjograficznych, jako idea, zajmuje jedno z ważniejszych miejsc w pracach współczesnej administracji, jest również przedmiotem współpracy międzynarodowej w ramach ONZ. Polska przykłada dużą wagę do tego zagadnienia, o czym świadczy działalność państwowych komisji standaryzacyjnych: oprócz opisanej wyżej Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych – zajmującej się standaryzacją nazw na terenie kraju, przy Głównym Geodecie Kraju działa Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej (www.gugik.gov.pl/komisja/). W strukturze ONZ Polska należy do grupy państw Europy środkowej i południowo-wschodniej. Na forum międzynarodowym śledzi się postępy w dziedzinie standaryzacji nazw geograficznych, opracowuje wspólne programy najpilniejszych zadań, dąży do osiągnięcia przyszłego celu, jakim ma być światowy „gazeter”, czyli publikacja obejmująca wykaz możliwie wszystkich podstawowych nazw geograficznych świata (nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych).

Warszawa, 28 marca 2007r.

Wprowadzenie

System samorządu terytorialnego na poziomie lokalnym i regionalnym spełnia podstawowe wymogi stawiane przed tymi poziomami administracji w rozwiniętych krajach demokratycznych, co jest szczególnie istotne w perspektywie akcesji do Unii Europejskiej. Nadchodzi czas aby skoncentrować działania na radykalnej poprawie efektywności działania struktur samorządowych. Reforma samorządowa uruchomiła inicjatywę środowisk lokalnych oraz doprowadziła do pozytywnych i widocznych gołym okiem zmian. Niemniej jednostki samorządu terytorialnego wykorzystały już większość istniejących rezerw prostych dla poprawy efektywności gospodarowania i lepszego wypełniania swej misji. Na progu XXI wieku zarządzanie poprzez doświadczenie i intuicję nie wystarcza do sprawnego zarządzania w sektorze publicznym. Obecnie dalszą poprawę obsługi społeczeństwa w zakresie usług publicznych, tak aby było to dostrzegalne dla obywateli, można osiągnąć głównie poprzez intensywne doskonalenie metod zarządzania w jednostkach samorządu terytorialnego. Pozwoli to w pełni wykorzystać potencjał jaki tworzy nowa struktura jednostek administracji. Będzie to również konieczne aby samorządy, jako największy instytucjonalny odbiorca środków pomocowych Unii Europejskich, były w stanie ją w pełni wykorzystać, a szerzej by mogły w pełni wykorzystać możliwości rozwojowe jakie tworzy przystąpienie Polski do Unii.
Aczkolwiek jednostki samorządu terytorialnego są w pełni niezależne od rządu ale nie oznacza to, że ten ostatni jest zwolniony od ostatecznej odpowiedzialności przed obywatelami za stan usług publicznych oraz fakt dostarczania ich w co najmniej porównywalnym standardzie bez względu na miejsce zamieszkania na terenie kraju. Aby stworzyć warunki dla realizacji tego celu MSWiA podjęło się wypracować metodę, która pozwoliłaby jednostkom administracji publicznej przeprowadzać analizę w dziedzinie zarządzania i świadczenia usług publicznych oraz opracowywać i wdrażać plany własnego rozwoju instytucjonalnego. W żadnym wypadku nie należy widzieć tego dążenia MSWiA jako chęci ingerowania w sposób realizowania swych funkcji przez samorządy, a jedynie jako formę pomocy zainteresowanym samorządom, wynikającą z interesu publicznego. Dobrą okazję dla wypracowania takiej metody stworzył międzyresortowy Program Aktywizacji Obszarów Wiejskich podjęty w Polsce w oparciu o pożyczkę Banku Światowego. W tym programie powstał, koordynowany przez MSWiA w ramach zadań Departamentu Administracji Publicznej projekt „Budowanie potencjału instytucjonalnego administracji lokalnej i regionalnej” którego celem strategicznym jest „stworzenie warunków dla stałego podnoszenia jakości i efektywności zarządzania w jednostkach lokalnej i regionalnej administracji publicznej”.

Kierunek reform

Podstawowa zasada na której opiera się Metoda Rozwoju Instytucjonalnego (RI) polega na dążeniu do uruchomieniu w jednostkach administracji publicznej procesu ciągłego doskonalenia w dziedzinie zarządzania i świadczenia usług poprzez zastosowanie:

• stawiania celów w oparciu o analizy strategiczne,

• opracowywania planów realizacji tych celów,

• mierzenia jakości działań i poziomu osiąganych rezultatów,

• porównywania własnych działań z opisami najlepszych praktyk stosowanych przez wyróżniające się polskie i zagraniczne jednostki administracji

Techniki te są obecnie powszechnie stosowanymi instrumentami doskonalenia zarządzania w organizacjach gospodarczych. Tak jak wiele innych technik wypracowanych w sektorze prywatnym są one obecnie przenoszone do sektora publicznego we wszystkich rozwiniętych krajach świata (szczególnie krajach UE, USA, Kanadzie, Australii, Nowej Zelandii). Techniki te, szczególnie takie jak wyznaczanie standardów usług, stosowanie wskaźników do mierzenia osiąganych rezultatów i wzajemne porównywanie tych wyników oparte na zasadach „benchmarkingu”, okazały się bardzo użyteczne w sektorze publicznym ze względu na cechy jednostek lokalnej i regionalnej administracji publicznej, tj.:

• brak naturalnych mechanizmów rynkowych eliminujących jednostki nieefektywne co zmusza do stosowania zastępczych metod w postaci mierników i standardów,

• duża liczba jednostek o podobnych kompetencjach i dużej powtarzalności zadań co zapewnia skuteczność technik polegających na porównywaniu, tak w czasie jak i z innymi jednostkami.

Większość usług publicznych dostarczają obywatelom jednostki lokalnej administracji samorządowej, które mają dużą swobodę w sposobie organizowania tych usług. Doświadczenia w krajach zachodnich w ostatniej dekadzie pokazują, że jedyną drogą poprawy obsługi obywateli przez jednostki administracji jest szukanie nowych alternatywnych rozwiązań w dziedzinie organizacji i zarządzania. Tą drogą, wraz z pełnym wykorzystaniem nowoczesnych technologii elektronicznych, można osiągać znaczna poprawę efektywności obsługi obywateli przy ograniczonym wzroście środków finansowych dostępnych w administracji publicznej. Ten ostatni aspekt jest szczególnie istotny w warunkach bardzo trudnej sytuacji finansów publicznych w Polsce.
W niektórych demokracjach zachodnich administracje rządowe starają się wyznaczać standardy minimalnego poziomu obsługi, oraz wprowadzać rozwiązania zapewniające powszechną realizację tych standardów, stymulując jednostki administracji samorządowej do poszukiwania nowych, bardziej efektywnych rozwiązań. Służyć ma temu rozwijanie systemu dostępu do informacji o najlepszych sprawdzonych rozwiązaniach. W niektórych rozwiniętych państwach powstały w ostatnich latach z inicjatywy rządu takie systemy. Obecnie w samorządach brytyjskich działa program Best Value oparty o wskaźniki i standardy poziomu usług, oraz program The Beacon Council Scheme promujący najlepsze praktyki w wybranych rodzajach usług publicznych.

Program podnoszenia potencjału instytucjonalnego administracji publicznej jako forma odpowiedzi na to wyzwanie w Polsce

Omawiana niżej metoda rozwoju instytucjonalnego po ostatecznym dopracowaniu i przetestowaniu będzie zaproponowana do samodzielnego wdrożenia przez wszystkie rodzaje jednostek administracji lokalnej i regionalnej w Polsce na poziomie gminy, powiatu i województwa. Ponieważ sprawne funkcjonowanie samorządu jest w dużej mierze warunkowane dobrą współpracą samorządu z administracją rządową w województwie, zdecydowano się włączyć do pilotażowego programu doskonalenia zarządzania również urzędy wojewódzkie. W Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji – Departament Administracji Publicznej - powołano zespół projektu do przygotowania koncepcji metodologicznej i zarządzania projektem. Opracowana metoda pozwalająca zrealizować cel strategiczny (stworzenie warunków do stałego podnoszenia jakości zarządzania w lokalnej i regionalnej administracji publicznej) realizowana jest przy wykorzystaniu trzech zespołów konsultantów wyłonionych w przetargach międzynarodowych zgodnie z procedurami Banku Światowego na:

• opracowanie i przetestowanie w trzech województwach, łącznie w 33 jednostkach działających na poziomie województwa, powiatu i gminy metodologii planowania i wdrażania Rozwoju Instytucjonalnego,

• przygotowanie i przeprowadzenie ogólnokrajowych szkoleń z zakresu zarządzania dla ok. 4200 uczestników z około 600 jednostek,

• analizę otoczenia prawnego w jakim funkcjonują samorządy i przygotowanie propozycji usprawnień.

Uzupełnieniem współpracy z trzema zespołami konsultantów będzie zaproszenie stowarzyszeń samorządowych do aktywnego upowszechniania rezultatów projektu wśród swoich członków a także instytucjonalizacji tego procesu stałego poprawiania efektywności zarządzania na przyszłość – już po zakończeniu programu wspieranego pożyczką Banku Światowego.

Dążąc do zrealizowania celu strategicznego programu i profesjonalnego przeprowadzenia całego programu sformułowano całą siatkę celów niższych poziomów aż do zadań opisujących precyzyjnie oczekiwane produkty. Cel główny i struktura celów szczegółowych programu zostały przedstawione na rys. 1. Pozioma przerywana linia oddziela cele, za które odpowiadają wykonawcy programu (Zespół Projektu w MSWiA oraz wybrane w przetargu firmy konsultingowe i szkoleniowe) od celów będących poza bezpośrednim ich wpływem, a leżących w gestii innych instytucji, w tym Rady Ministrów, Parlamentu, oraz partnerów społecznych i samorządowych (powyżej przerywanej linii).

Logika programu przedstawia się następująco: Realizacja celu głównego jest możliwa tylko wtedy jeśli w pełni zrealizowane zostaną trzy cele szczegółowe projektu, zwane stąd strategicznymi. Są to:

• Cel strategiczny A. Istnieje system upowszechniania doświadczeń i metod wdrażania RI skierowany do: samorządów i ich organizacji, inst. doradczych, szkoleniowych i wyższych uczelni kształcących kadry dla samorządów;

• Cel strategiczny B. System prawny (otoczenie prawne) sprzyja podnoszeniu jakości zarządzania w JST;

• Cel strategiczny C. Istnieje porozumienie instytucji rządowych i samorządowych nt. tworzenia systemu podnoszenie jakości zarządzania w samorządach;

Rys. 1 Cele i schemat realizacyjny programu MSWiA „Budowanie potencjału instytucjonalnego administracji lokalnej i regionalnej” ( pdf 118 KB)

Opis działań realizujących program „Budowanie potencjału instytucjonalnego administracji lokalnej i regionalnej”:

Zakres tematyczny Programu Rozwoju Instytucjonalnego

Jednostki administracji biorące udział w opracowania i pilotażowym wdrożeniu metody Rozwoju Instytucjonalnego (RI) wybrano w konkursie ogólnokrajowym. W pierwszym etapie wybrano województwa (wyłoniono 3 województwa: zachodniopomorskie, małopolskie i podlaskie), gdzie program obejmie urzędy wojewódzkie i marszałkowskie, następnie w każdym z tych województw wybrano jeden powiat tzn. starostwo powiatowe (gryfińskie, myślenickie i łomżyńskie oraz zainteresowane urzędy gminne z obszaru tych powiatów, razem 33 jednostki. W procesie konkursowym starano się wybrać jednostki dobrze przygotowane do podjęcia procesu doskonaleniem zarządzania, mające już doświadczenie i własne osiągnięcia w tej dziedzinie. Jednym z kryteriów wyboru było sprawdzenie czy członkowie zespołów kierowniczych chcą doskonalić działanie swoich urzędów i stać się liderami zmian. W jednostkach tych przewidziano powołanie zespołów zadaniowych współpracujących bezpośrednio z konsultantami nad realizacją programu.

Przed uruchomieniem działań przez zespół konsultantów ustalono zakres tematyczny programu przez przyjęcie dziewięciu głównych obszarów zarządzania i wyodrębnienie w nich elementów tak aby zapewnić, że w trakcie prac nad rozwojem instytucjonalnym zostaną zbadane wszystkie istotne aspekty zarządzania w każdej z jednostek

Przyjęte w projekcie obszary zarządzania to:
1. Zarządzanie strategiczne i finansowe
2. Organizacja i funkcjonowanie urzędu
3. Zarządzanie kadrami
4. Etyka i zapobieganie korupcji
5A.Usługi publiczne, w tym komunalne (dla JST)
5B. Realizacja zadań administracji rządowej w województwie (dla Urz. Wojewódzkich)
6. Partycypacja publiczna i stymulowanie rozwoju społecznego
7. Stymulowanie rozwoju gospodarczego
8. Współpraca między jednostkami samorządu terytorialnego („z JST”– dla Urz. Wojewódzkich)
9. Zarządzanie projektami i programy pomocowe

Podstawowe założenia metody RI opierają się na wypracowaniu dla każdego z ww. 9 obszarów zarządzania kilku (średnio 4-6) szczegółowych elementów, czyli zagadnień nad którymi nowocześnie zarządzane instytucje publiczne powinny pracować aby móc podnieść swoją efektywność. Chodzi tu o dobre opanowanie metody wdrażania konkretnych procesów lub narzędzi zarządzania potrzebnych do wdrażania tych procesów. Przykładowo można wymienić np. prawidłowe przygotowanie planów strategicznych i operacyjnych, wieloletnie planowanie inwestycyjne, metody partycypacji mieszkańców oraz wspierania inicjatyw społecznych i gospodarczych, metody rekrutacji i oceny pracowników, metody ustalania standardów realizacji usług publicznych w jednostce, liczenie kosztów jednostkowych usług, stanowienie, propagowanie i egzekwowanie standardów etycznych dla pracowników i radnych, itd. Takich elementów analizy i oceny a następnie poprawy jest ok. 50. Dla każdego z tych elementów przygotowano zestaw stopniowalnych wskaźników mierzących stan zaawansowania w stosowaniu danego procesu czy wykorzystywaniu danego narzędzia.

Zakłada się, że każda jednostka pilotażowa oceni swój stan systemu zarządzania w każdym w 9 obszarów zarządzania a wewnątrz nich w ramach każdego z elementów. Posługując się zestawem wskaźników i przy pomocy konsultantów zespół zadaniowy w każdej jednostce oceni stan obecny i zaplanuje taki zakres poprawy, który nie przekracza realnych możliwości tej jednostki. Ważne jest w proponowanej metodzie aby przeglądem objąć wszystkie ww. aspekty i dla każdego z nich zaplanować (i zrealizować do końca programu – do styczni 2004) choćby niewielki ale zauważalny zakres poprawy. Tylko bowiem całościowe podejście – począwszy od zasad zarządzania strategicznego, przez właściwy system zarządzania personelem, efektywne metody dostarczania usług, dobrą współpracę z mieszkańcami i lokalnymi przedsiębiorcami oraz sąsiadującymi samorządami, aż po przejrzyste i stosowane w praktyce etyczne zasady postępowania urzędników – ma szansę zostać dostrzeżone przez mieszkańców i wysoko ocenione. Ten zakres tematyczny działań został zawarty w porozumieniach ministerstwa z 33 jednostkami pilotażowymi, które zobowiązały się do przygotowania i realizacji programu RI dla swoich jednostek. Zaprojektowany z udziałem Banku Światowego program zakłada, że wdrożenie planów RI w jednostkach pilotażowych zostanie dodatkowo wsparte przez program z funduszy pożyczki w formie dotacji na zakup sprzętu informatycznego – jako rodzaj premii za bycie pionierem w skali krajowej.

Z kolei w kontrakcie z firmą realizującą program PRI ustalono, że przygotuje ona całościową metodologię pracy – tj. metodę tzw. analizy instytucjonalnej, następnie metodę przygotowania i wdrażania planów rozwoju instytucjonalnego. Pierwszoplanową rolę będą tu odgrywały wskaźniki ilościowe i wskaźniki opisowe jakościowe a także baza danych o najlepszych praktykach zarządczych w polskich i zagranicznych jako punkt odniesienia dla jednostek pilotażowych.

I tak dla 9 obszarów zarządzania powinny zostać zaproponowane wskaźniki ilościowe – stosunkowo nieliczne, pozwalające na obiektywne mierzenie rezultatów osiąganych przez jednostki administracji w dziedzinie zarządzania i świadczenia usług publicznych. W przyszłości mogą one być użyte w publikowanych zestawieniach pozwalających porównywać rezultaty działań poszczególnych jednostek administracji.

W ramach każdego z 9 obszarów zarządzania - w odniesieniu do poszczególnych elementów zarządzania - przewidziano opracowanie stopniowalnych wskaźników opisowych, powiązanych z wzorcami najlepszych praktyk. Założono, że w pięciu stopniach zostaną przedstawione kolejne etapy rozwoju poszczególnych elementów zarządzania uwzględniając kolejne aspekty pozwalające doskonalić proces zarządzania. Zastosowanie stopniowalnych wskaźników ma pozwolić w trakcie analiz określić aktualny poziom jednostki w zakresie danego elementu zarządzania. Później w trakcie opracowania planu rozwoju instytucjonalnego stopnie wskaźników wyznaczające kierunek rozwoju pozwolą pilotażowym jednostkom dokonać wyboru zakresu zmian, a więc stopnia w każdym ze wskaźników do którego zamierzają dojść w procesie wdrażania.

Główna intencją programu i temu ma służyć tak zarysowana metoda, jest rozpoczęcie przez jednostki administracji biorące udział w programie stałego procesu doskonalenia zarządzania. Mniej istotna jest tutaj skala zmian dokonanych w trakcie trwania programu. Ważne jest aby jednostki dzięki zaproponowanej metodzie mogły relatywnie łatwo określić aktualny stan w zakresie każdego elementu w dziewięciu obszarach zarządzania i przyjąć realny plan doskonalenia swojej działalności w oparciu o porównanie się z przykładami najlepszych praktyk stosowanych przez inne wyróżniające się jednostki administracji publicznej.

Wybierając do udziału w projekcie jednostki administracji zainteresowane podejmowaniem działań na rzecz doskonalenia własnej działalności zakładano, że dzięki zaangażowaniu pracowników tych jednostek uda się wypracować sprawdzony u nich model doskonalenia rozwoju instytucjonalnego. To przetestowanie koncepcji, dopracowanie metody pozwoli zaproponować metodę następnym jednostkom nie biorącym udziału w projekcie. Aby móc proponować tą metodę innym jednostkom, a szczególnie gminom wiejskim, których nie stać na wynajęcie konsultantów na zasadach rynkowych, należy dokonać przystosowania jej narzędzi do samodzielnego używania przez personel zarządzający tych jednostek.

Program szkoleniowy

Wdrażanie powszechnego stosowania mierników do zewnętrznej i wewnętrznej oceny działań jednostek, skuteczne stosowanie technik benchmarkingu polegających na porównywaniu się z najlepszymi i skutecznym przyjmowaniu efektywniejszych rozwiązań wymaga przygotowanych odpowiednio kadr kierowniczych w samorządach. Szkolenia w stosowaniu tych metod zarządzania pozwolą na lepsze przygotowanie kierowników pracujących w jednostkach administracji do samodzielnego prowadzenia analiz, opracowywania planów rozwoju instytucjonalnego i ich wdrażania. Ważnym etapem w tych przygotowaniach powinny okazać się ogólnokrajowe, wielodniowe szkolenia w zarządzaniu projektami RI organizowane w ramach projektu „Budowanie potencjału instytucjonalnego administracji lokalnej i regionalnej”. Większość dotychczasowych programów szkoleniowych była skierowane do pojedynczych pracowników JST. Bardzo ograniczało to możliwość realnego zastosowania treści szkolenia w późniejszej praktyce działania tej organizacji. Program szkoleniowy MSWiA adresowany jest 6-7 osobowych grup z danej jednostki administracji samorządowej obejmującej członków zarządu, radnych i kluczowych pracowników, takich jak kierowników wydziałów, referatów czy jednostek organizacyjnych. Grupa będzie zgłaszać się na szkolenie podając praktyczny problem, który chce rozwiązać w swoim samorządzie doskonaląc umiejętności i zdobywając wiedzę związane z zarządzaniem projektami. W trakcie szkolenia uczestnicy otrzymają także wiedzę na temat metody rozwoju instytucjonalnego. Dzięki udziałowi w szkoleniach przedstawicieli wszystkich grup biorących udział w procesach decyzyjnych w danej jednostce (zakłada się, że będą wspólnie realizowali funkcję zbiorowego lidera zmian w jednostce) oraz dzięki praktycznej pracy nad konkretnymi, własnymi problemami zarządczymi (forma przećwiczenia zdobytych wiadomości), przygotowywany program szkoleniowy przyczyni się do realnej poprawy funkcjonowania jednostek wysyłających swoich przedstawicieli na to szkolenie. Program szkoleń jest podzielony na trzy główne etapy, w trakcie których uczestnicy będą brać udział w wykładach, warsztatach oraz będą korzystać z pomocy doradczej dostosowanej do projektów nad którymi będą pracować.

W pierwszym etapie przeprowadzone będą szkolenia wprowadzające. Zespoły z jednostek ST zakwalifikowane do Programu otrzymają podstawowy zestaw informacji na temat rozwiązywania problemów poprzez realizację projektów umiejscowionych w szerszym kontekście planów rozwoju regionalnego. W trakcie interaktywnych zajęć prezentowane będzie 9 głównych obszarów zarządzania (tych samych co w programie PRI), ze szczególnym uwzględnieniem konieczności uzyskania zgodności działań podejmowanych przez samorządy ze strategią lokalną, sub-regionalną i regionalną oraz naciskiem na wzmocnienie koordynacji pomiędzy poszczególnymi szczeblami administracji lokalnej w regionie.

W etapie drugim uczestnicy skoncentrują się na przygotowywaniu projektów. Odbędzie się to w trakcie trzech jednodniowych spotkań dla samorządów z danego województwa pracujących nad projektami w ramach tego samego „programu sektorowego” (np. infrastruktura i zarządzanie ochroną środowiska, zarządzanie edukacją, etc.) oraz trzech dni poświęcone na konsultacje z trenerami metodą „distance learning” (internet, ew. awaryjnie telefon, fax). Ten ostatni element nie stanowi formy oszczędzania kosztów, ale jest świadomym i stosowanym na świecie wdrożeniem metody współpracy przy użyciu łączy telekomunikacyjnych – jako dodatkowy aspekt szkolenia. Poza tym, uczestnicy pomiędzy sesjami i w trakcie dni poświęconych na konsultacje z trenerami będą sami pracować nad projektem z którym zgłosili się na szkolenia. W tym etapie poza szkoleniami dla wszystkich uczestników z danej jednostki samorządu przewidziano również szkolenia specjalistyczne na temat szczegółowych rozwiązań, stosowanych praktyk i dostępnych, najbardziej efektywnych instrumentów i narzędzi w dziedzinie zarządzania (np. budżetowanie zadaniowe, wieloletnie planowanie inwestycyjne, prowadzenie badań opinii publicznej w samorządzie, przygotowanie strategii jednostki i strategii sektorowych, kompleksowa ocena potrzeb szkoleniowych w urzędzie, zarządzanie projektami, przygotowywanie wniosków do programów pomocowych, itd.). Szkolenia specjalistyczne uczestnicy będą wybierać indywidualnie. W ten sposób członkowie zespołu z danej jednostki będą posiadać wiedzę nt. szeregu metod i narzędzi zarządzania, i będą mogli zastosować tą wiedzę w praktyce przygotowania własnych projektów. Głównym merytorycznym celem etapu II jest przekazanie wiedzy dot. narzędzi, najlepszych praktyk i możliwości finansowania projektów realizowanych przez samorządy w poszczególnych „programach sektorowych” i przećwiczenie tego w praktyce poprzez przygotowanie swojego projektu.

Etap trzeci to prezentacja projektów przez uczestników i podsumowanie szkoleń. Głównym merytorycznym celem etapu III jest podzielenie się przez uczestników doświadczeniami i umiejętnościami zdobytymi w czasie pracy nad projektami w grupach sektorowych (patrz etap II).

Program prawny:

Realizatorzy programu prawnego, tzw. „Zespół Referencyjny” pełni w projekcie wewnętrzną funkcję doradczą wobec MSWiA i to w dwojakim zakresie:
(a) Jego zadaniem będzie pomoc MSWiA w ocenie jakości pracy konsultantów pracujących nad metodą rozwoju instytucjonalnego i wykonawców programu szkoleniowego
(b) Przygotuje on rekomendacje zmian prawnych wynikających z doświadczeń wdrażania całego programu.
Upowszechnianie rezultatów i kontynuacja programu - model docelowy z perspektywy dzisiejszej

Skuteczne upowszechnienie dorobku projektu przejawiające się wdrożeniem w praktykę działania wszystkich jednostek administracji publicznej (samorządowych i urzędów wojewódzkich) cyklicznej samo-oceny i stałego doskonalenia procesów zarządczych oraz poprawiających poziom świadczonych usług publicznych jest oczywiście zadaniem trudnym. Jest ono trudne nawet w trakcie Programu Aktywizacji Obszarów Wiejskich (do stycznia 2004), do kiedy to zapewnione jest ograniczone finansowanie działań zmierzających do upowszechnienia rezultatów. Tym większym problemem będzie kontynuacja działań zainicjowanych przez programu po zakończeniu finansowania z pożyczki Banku Światowego. Powodzenie tego planu będzie w części zależeć od przyjęcia odpowiednich rozwiązań legislacyjnych, które wymuszą odpowiednie działania różnych instytucji. Dalej, tym większe byłoby prawdopodobieństwo kontynuacji i instytucjonalizacji działań zainicjowanych przez program, jeśli w promocję rozwiązań sprzyjających podnoszeniu jakości zarządzania w samorządach włączą się krajowe organizacje samorządowe. Ponadto, może przede wszystkim, dorobek programu jako mieszczący się w nurcie teoretycznym „nowego zarządzania publicznego” powinien zostać przejęty przez uczelnie wyższe, stać się przedmiotem pogłębionej refleksji teoretycznej w oparciu o polskie przykłady wdrożeń i wejść do praktyki kształcenia kolejnych kadr administracji publicznej. W warunkach globalnego rynku struktury państwa nie tracą na znaczeniu ale trzeba je wypełnić nową adekwatną treścią. Budowa autorytetu państwa w oczach obywateli i praca nad wzrostem zaufania do jego demokratycznych struktur, jest wspólnym obowiązkiem rządu i samorządów. Prezentowany program „Budowanie potencjału instytucjonalnego administracji lokalnej i regionalnej” ma służyć, m.in. budowaniu takiej partnerskiej współpracy instytucji rządowych i samorządowych.

{PODZIEL:PRZECIĘTNE ZATRUDNIENIE w ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ}

{PODZIEL:Osoby}

Prof. dr hab. Stefan K. Kuczyński – pracownik naukowy Instytutu Historii PAN, zajmuje się historią średniowiecza i naukami pomocniczymi historii, w skład, których wchodzi heraldyka. Autor kilkunastu książek i kilkuset artykułów z tej dziedziny. Prezes Polskiego Towarzystwa Heraldycznego, członek Międzynarodowej Akademii Heraldyki, przewodniczący Rady Naukowej IHPAN, przewodniczący Rady Archiwalnej.

Henryk Seroka – dr, historyk, pracownik Instytutu Historii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Autor pracy Herby miast Małopolski do końca XVIII wieku (Warszawa 2002). Redaktor „Materiałów do polskiego herbarza samorządowego”. Autor wielu artykułów o tematyce herbów miast. Prezes Oddziału Polskiego Towarzystwa Heraldycznego w Lublinie.

Adam Misiuwianiec – naczelnik Wydziału Struktur Administracji Publicznej w Departamentu Administracji Publicznej MSWiA, absolwent Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

Dr Marceli Antoniewicz – dyrektor i pracownik naukowy Instytutu Historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie, autor pracy poświęconej herbom dawnego województwa częstochowskiego oraz wielu opracowań historycznych i heraldycznych. Wiceprzewodniczący Komisji Historycznej PAN – Oddziału w Katowicach. Redaktor rocznika naukowego „Ziemia Częstochowska”.

Tadeusz Jeziorowski - członek Komisji; kurator Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego w Poznaniu, specjalista w zakresie nauk pomocniczych wojskowości, heraldyki, orderoznawstwa, emblematyki i symboliki, autor wielu publikacji; członek Komisji ds. symboliki wojskowej przy MON, członek Polskiego Towarzystwa Heraldycznego i Polskiego Towarzystwa Weksylologicznego.

Maciej Korkuć – historyk, pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego, przedstawiciel Federacji Związkó Stowarzyszeń Gmin i Powiatów RP


Jerzy Kukliński – muzeolog, kierownik Działu Historii w Muzeum Historii w Gdańsku.


Andrzej Przedpełski – pracownik Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, specjalista w zakresie wizualizacji znaków, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i innych uczelni artystycznych, współorganizator wystawy „Godło i barwa Polski samorządowej”.


Tadeusz Sobieszek – pracownik samorządowy, sekretarz miasta Lublina, desygnowany do Komisji Heraldycznej przez Związek Miast Polskich i Unię Metropolii Polskich. Zainteresowania: turystyka i krajoznawstwo, historia, symbolika samorządowa, onomastyka.

Jan Wroniszewski – dr hab. - pracownik naukowy Instytutu Historii i Archiwistyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (Zakład Nauk Pomocniczych Historii). Zainteresowania badawcze: genealogia, heraldyka, społeczeństwo średniowiecznej Polski.

Urszula Zgorzelska – dr – aktualnie pracownik samorządowy – kierownik Archiwum Urzędu Miasta Katowice. Poprzednio pracownik Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Specjalizacja – nauki pomocnicze historii oraz historia Górnego Śląska.

Alfred Znamierowski – weksylolog i heraldyk, autor monografii „Orła Białego”, „Stworzony do chwały”, „The World Encyklopedia of Flags”, „Świat Flagi”, współautor „Godło i barwa Polski samorządowej”, autor wielu artykułów i współorganizator Polskiego Towarzystwa Weksylologicznego, członek Polskiego Towarzystwa Heraldycznego.

Zawartość działu

| Administracja publiczna |

• Województwo

| Informacja publiczna |

• Dostęp do informacji publicznej
• Biuletyn Informacji Publicznej
• Informacja na temat wyborów do Parlamentu Europejskiego
• Glosariusz Terminów Dotyczących Kontroli i Audytu w Administracji Publicznej

| Program Operacyjny Kapitał Ludzki |

• Aktualności
• Podstawowe informacje
  • O projektach
• Dokumenty
• Asesorzy
• Konkursy
  • Terminy konkursów
  • Generator wniosków
  • Ogłoszenia o konkursach i wyniki
• Szkolenia
• Promocja
• Najczęściej zadawane pytania
• Newsletter
• Słownik pojęć

| Integracja z Unią Europejską |

| Oświęcimski Strategiczny Program Rządowy |

• 60-ta Rocznica Powstania w Getcie Warszawskim

| Mechanizm Finasowy EOG i Norweski Mechanizm Finansowy |

| Masterplan Systemu Informacyjnego Schengen w RP |

| Opinie nt funkcjonowania urzędów w Polsce - wyniki badań CBOS |