Status członków rodziny repatrianta nie mających pochodzenia polskiego

1. Zgodnie z art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o repatriacji wiza krajowa w celu repatriacji może być wydana także małżonkowi oraz zstępnym (oraz ich małżonkom) osoby spełniającej warunki z art. 9 ust. 1.

W sytuacji nieskorzystania przez małżonka z możliwości uzyskania wizy repatriacyjnej, wówczas odnoszą się do niego ogólne zasady pobytu cudzoziemców na terytorium RP, które określa ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, z późn. zm.). Zgodnie z ustawą, cudzoziemiec (czyli każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego) może ubiegać się o udzielenie:

  1. zezwolenie na pobyt czasowy lub
  2. zezwolenie na pobyt stały

i na tej podstawie legalnie przebywać na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 158 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy:

  1. pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej albo
  2. jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się kolejnego zezwolenia w przypadku:

  1. rozwodu lub separacji cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, gdy przemawia za tym jego ważny interes, albo
  2. owdowienia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo
  3. śmierci rodzica małoletniego dziecka, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, gdy przemawia za tym ważny interes tego dziecka.

W określonych powyżej przypadkach kolejnego zezwolenia udziela się jednorazowo na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Warunki udzielenia zezwolenia na pobyt stały na czas nieokreślony reguluje art. 195 ustawy o cudzoziemcach. Zezwolenia takiego udziela się, na wniosek, m. in. osobie, która pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem polskim przez co najmniej 3 lata przed dniem, w którym złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, i bezpośrednio przed złożeniem tego wniosku przebywała nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 2 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelem polskim.

Małżonek repatrianta, przebywający nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały może ubiegać się o uznanie za obywatela polskiego, na podstawie art. 30 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy z 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161, z późn. zm.), jeżeli i pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim z tym repatriantem.

Cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego (z wyjątkiem małoletniego) jest obowiązany posiadać znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, świadectwem ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Polsce.

Mapa serwisu